Kategoria: Bez kategorii

„VLADIMIR: Nie traćmy czasu na próżne gadanie. (Pauza. Z siłą) Zróbmy coś, gdy się nadarza okazja! Nie co dzień jesteśmy potrzebni. Choć prawdę mówiąc, potrzebni to wcale nie jesteśmy akurat my. Inni nadaliby się tak samo, o ile nawet nie lepiej. To, cośmy usłyszeli, było skierowane do całej ludzkości. Ale w tym miejscu i w danym momencie ludzkość cała to my, czy nam się podoba, czy nie. Korzystajmy więc z tego, póki nie jest za późno.”

„Czekając na Godota” S.Beckett przekład A.Libera

„Cynicy i moraliści zgodnie kładą rozkosze miłości między uciechy zwane pospolitymi, między przyjemności picia i jedzenia, uznając je przy tym (…) za mniej od tych drugich nieodzowne.(…)
Uwierzę w utożsamienie miłości z radościami czysto fizycznymi (…) w dzień, w którym zobaczę, jak smakosz szlocha z rozkoszy przed ulubioną potrawą niczym kochanek na młodym ramieniu.”

„Pamiętniki Hadriana” M.Yourcenar przekład H.Szumańska-Grossowa

„Dusza w ogóle włada nad tym, co bezduszne, i po całym świecie wędruje, rodząc się tu w tej, a tam innej postaci. A że doskonała jest i skrzydlata, więc po niebie lata i całym światem włada, (…). A jeśli pióra straci, spada, aż coś stałego napotka, uchwyci i zamieszka tam, ciało ziemskie na siebie wziąwszy, które teraz, niby samo z siebie, poruszać się zaczyna dzięki jej sile i nazwę otrzymuje(…)”

„Fajdros” Platon przekład W.Witwicki

„Obaj mężczyźni spojrzeli na siebie porozumiewawczo z drwiącym, nienawistnym uśmiechem na ustach.
Wiedzieli, wiedzieli na pewno, że Bóg nie stworzył świata, bo świat powstał sam z siebie.
Wiedzieli, że Chrystus popełnił szaleństwo pozwalając przybić się do krzyża.
Wiedzieli, że kwiaty i zachody słońca nie są naprawdę piękne, ponieważ wszystko polega tylko na załamywaniu się promieni świetlnych oddziałujących na siatkówkę.”

„Paryżowi podzwonne” B.Marshall przekład M.Skibniewska

„Żebyś ty wiedział, jak to jest, gdy nocą
Budzi się nagle ktoś i zapytuje
Słysząc bijące serce: Czego ty chcesz jeszcze,
Nienasycone?”

„Pożegnanie” C.Miłosz

• Pokażę ci, co zawiera złota szkatułka, która tak cię zajmowała.
• A co w niej chowasz? Jakieś stworzenie? Zdawało mi się, że słyszę wewnątrz bicie serca
• To serce czasu.
• Czasu? A co to jest czas – spytał krasnoludek.
• Nie mogę ci tego powiedzieć i nikt ci tego nie objaśni. Ludzie sądzą, że składa się z trzech różnych okresów przeszłości teraźniejszości i przyszłości.(…)
• Kto wbił ci w głowę takie głupstwa? Nie słuchaj głosu złotego pudełeczka i tego głupiego gadania o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości! Czyż nie pojmujesz, że to jest to samo? Nie rozumiesz, że cię ktoś wyśmiewa w tej złotej szkatułce? Na twoim miejscu rzuciłbym ją do rzeki, aby utopić zamkniętego w niej złego ducha. Nie wierz mu ani słowa! On kłamie! Pozostaniesz zawsze dzieckiem, nie zestarzejesz się nigdy i nigdy nie umrzesz. Jedynie ułożysz się na chwilę do snu!

„Ksiega z San Michele” A.Munte przekład Z.Peterson

„Tymczasem na folwarku nie uszło baczności,
że przed ganek zajechał któryś z nowych gości.
Już konie w stajnię wzięto, już im hojnie dano,
Jako w porządnym domu, i obrok, i siano:
Bo Sędzia nigdy nie chciał, według nowej mody,
Odsyłać koni gości Żydom do gospody.”

„Pan Tadeusz” A.Mickiewicz

„(…) dokąd wy pędziecie, podróżni?… Dlaczego narażasz kark, akrobato?… Co wam po uściskach, tancerze?… Wykręcą się sprężyny i pójdziecie na powrót do szafy.
Głupstwo, wszystko głupstwo!… a wam, gdybyście myśleli, mogłoby się zdawać, że to jest coś wielkiego!”

„Lalka” B.Prus

„(…) usiłuje zająć się poznawaniem samego siebie. „Poznaj samego siebie” – to piękna i rozumna rada, szkoda tylko że starożytność nie wskazała nam sposobu, jak z tej rady korzystać. Kiedy dawniej przychodziła mi ochota zrozumieć kogoś albo siebie, to rozpatrywałem nie postępki, w których wszystko jest względne, lecz pobudki.
Powiedz mi, czego pragniesz, a powiem ci, kim jesteś. Teraz więc poddaję siebie egzaminowi: czego pragnę?”

„Nieciekawa historia” A.Czechow przekład M.Mongirdowa

„Nie uważasz, że to jest ładne, wszystkie te drzewa, te głogi, i ten staw (…) Czujesz ten wietrzyk? Ach, niech gadają co chcą, drogi Amadeuszu, życie ma swój urok!
Naraz odzyskał pamięć zmarłej żony, i uważając z pewnością za nazbyt skomplikowane dochodzić, jak mógł w podobnej chwili poddać się odruchowi radości, przeciągnął tylko ręką po czole, gestem właściwym mu za każdym razem, kiedy się nastręczała jakaś trudna kwestia, osuszył oczy i przetarł binokle. Ale nie mógł się pocieszyć po stracie żony i w ciągu dwóch lat, o które ją przeżył, powiadał do dziadka:
— To śmieszne, bardzo często myślę o biednej żonie, ale nie mogę myśleć o niej dużo naraz.
Często, ale nie dużo naraz, jak dobry stary Swann”

„W stronę Swanna” M.Proust przekład T.Boy-Żeleński